เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“บังอาจ! ตระกูลหลินของข้าเป็นถึงตระกูลขุนนาง กลับมีตัวหายนะเช่นเจ้าโผล่ออกมาได้!”
“หลินจือชิง เจ้าเป็นเพียงสตรีแท้ ๆ กลับมีจิตใจโหดเหี้ยมอำมหิตถึงเพียงนี้!”
“นั่นเป็นถึงพี่สาวลูกพี่ลูกน้องของเจ้า! เจ้าลอบวางยาพิษทำร้ายนางจนหมดสติมาถึงป่านนี้ เคยคำนึงถึงเยื่อใยพี่น้องร่วมสายเลือดบ้างหรือไม่!”
เสียงตวาดก่นด่าระลอกแล้วระลอกเล่า ปลุกให้หลินจือชิงที่กำลังมึนงงสับสนเพราะทำงานล่วงเวลาข้ามคืนสะดุ้งตื่นขึ้นมา
ที่นี่คือที่ไหนกัน... พอหลินจือชิงลืมตาขึ้นก็พบว่าตนเองกำลังคุกเข่าอยู่บนพื้น นางจึงกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ตามสัญชาตญาณ
โถงใหญ่แห่งหนึ่ง
บนเก้าอี้ไม้แดงตรงตำแหน่งประธาน มีบุรุษผู้หนึ่งนั่งอยู่
บุรุษผู้นี้ใบหน้าเย็นชาไว้เคราดำ บนเรือนผมประดับปิ่นปักผมหยกมรกต ยามดวงตาคู่นั้นเปิดปิดดูคล้ายมีประกายอัสนีวูบวาบ ชวนให้ผู้คนหวาดกลัวจนมิอาจหักห้าม