บทที่ 347 พยัคฆ์ตกที่ราบถูกสุนัขรังแก!!

บทที่ 347 พยัคฆ์ตกที่ราบถูกสุนัขรังแก!!

"พรวด!!"

ห้วงมิติลอกร่อนออกมาราวกับเศษกระจกที่แตกกระจาย เงาร่างหนึ่งโซซัดโซเซร่วงหล่นออกมา กระแทกลงบนอุกกาบาตทมิฬขนาดมหึมาราวกับเทือกเขาที่ลอยคว้างอยู่อย่างรุนแรง!

"แค่ก... แค่กๆๆ..."

โจวยวิ๋นไออย่างรุนแรง ทุกครั้งที่ไอล้วนกระตุ้นความเจ็บปวดเสียดแทงราวกับร่างกายจะฉีกขาด โลหิตที่ทะลักออกจากปากเจือด้วยเกล็ดน้ำแข็ง เมื่อหยดลงบนหินทมิฬก็ส่งเสียง "ซี่ๆ" ของการกลายเป็นน้ำแข็ง

เขาฝืนพยุงกายลุกขึ้นนั่ง พลางกวาดสายตามองไปรอบด้าน

ความมืดมิดไร้ที่สิ้นสุดปกคลุมทุกสรรพสิ่ง เท่าที่สายตามองเห็นมีเพียงอุกกาบาตขนาดยักษ์รูปร่างประหลาดล้ำสุดลูกหูลูกตา!

พวกมันลอยคว้างอย่างเงียบงันอยู่ในห้วงมิติที่ดับสูญ ราวกับสุสานของสัตว์ร้ายดึกดำบรรพ์ แผ่ซ่านกลิ่นอายรกร้าง แห้งแล้ง และเย็นเยียบออกมา!!

ปราณวิญญาณที่เบาบางจนแทบมองข้ามได้ ผสมปนเปกับพลังงานเยียบเย็นที่ยากจะบรรยายซึ่งสามารถกัดกร่อนดวงวิญญาณ คละคลุ้งไปทั่วทุกตารางนิ้วของห้วงมิติ...

"ที่นี่คือ... ทะเลดารานรกอย่างนั้นรึ?!!"