บทที่ 311: สงครามเซียนปุถุชน (8)

บทที่ 311: สงครามเซียนปุถุชน (8)

"ตึง!"

จินเลี่ยเจินจวินก้าวเดินเหยียบย่างกลางเวหาเข้ามาทีละก้าว บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มเยาะอันเหี้ยมเกรียมดั่งแมวหยอกหนู พลางทอดสายตามองพลังรบสูงสุดทั้งสามแห่งสรรพสวรรค์ที่ยังหลงเหลืออยู่และกำลังตะเกียงสิ้นน้ำมัน

"จิ๊ๆ ช่างน่าซาบซึ้งใจยิ่งนัก"

เขาปรบมือขึ้นอย่างเย้ยหยันพลางกล่าวว่า

"ฝูงมดปลวกดิ้นรนก่อนตาย ช่างดูน่าสนุกดีแท้"

สายตาของเขากวาดมองคนทั้งสาม ก่อนจะหยุดลงที่ร่างของจักรพรรดินีเป่ยหยวน เผยให้เห็นแววตาหื่นกระหายชั่วร้าย

"พวกเจ้าทั้งสาม หากตอนนี้ยอมคุกเข่าลงแต่โดยดี คลานเข้ามา เลียฝุ่นบนรองเท้าศึกของเปิ่นจั้วให้สะอาดหมดจด แล้วให้สตรีนางนี้ปรนนิบัติเปิ่นจั้วให้สำราญใจ ไม่แน่ว่า... หากเปิ่นจั้วอารมณ์ดี อาจจะไว้ชีวิตสุนัขของพวกเจ้าทั้งสามตัวก็ได้ เป็นอย่างไรเล่า?"

"ฮ่าๆๆๆๆ!"