กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 286 โจวยวิ๋นปะทะหลงอ้าวเทียน (กลาง)
"แค่ก... แค่กๆ..."
ท่ามกลางซากปรักหักพัง หลงอ้าวเทียนตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาอย่างยากลำบาก ทั่วร่างชุ่มโชกไปด้วยโลหิตมังกร เต็มไปด้วยบาดแผล เส้นผมยุ่งเหยิงกระเซอะกระเซิง ไร้ซึ่งความองอาจผึ่งผายดั่งเช่นกาลก่อนอีกต่อไป
เขาไออย่างรุนแรง พ่นโลหิตที่ปนเศษชิ้นส่วนอวัยวะภายในออกมาหลายคำ ดวงตามังกรคู่นั้นจ้องเขม็งไปยังโจวยวิ๋นกลางเวหาอย่างไม่วางตา เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก โทสะ ความอับอาย และความหวาดผวาอันยากจะเชื่อ!!!
"ดี! ดียิ่ง!"
หลงอ้าวเทียนไม่โกรธกลับหัวเราะออกมา ไม่สนใจอาการบาดเจ็บบนร่างแม้แต่น้อย ซ้ำยังปรบมือทั้งสองข้างอย่างชื่นชมพลางกล่าวว่า
"ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน ในหมู่คนรุ่นเยาว์ ผู้ที่สามารถบีบคั้นข้าหลงอ้าวเทียนจนถึงขั้นนี้และทุบตีข้าจนเป็นเช่นนี้ได้ เจ้าเป็นคนแรก! เจ้าภาคภูมิใจได้แล้ว!!"
เพื่อไม่ให้ตนเองดูน่าสมเพชเกินไป ภายนอกหลงอ้าวเทียนจึงแสดงออกอย่างสงบนิ่ง ทว่าแท้จริงแล้วภายในใจกลับเดือดดาลถึงขีดสุด!
อัปยศอดสูยิ่งนัก!
ช่างเป็นความอัปยศอดสูอันใหญ่หลวงเหลือเกิน!