กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 281 เจ้าคนทรยศ ดูสิว่าเจ้าจะยังหนีไปได้ถึงเมื่อใด?!
โจวยวิ๋นฟังเสียงตะโกนกู่ร้องที่เฉียดใกล้ความสิ้นหวังของต้นไม้เทพเจี้ยนหมู่ พลางสัมผัสได้ถึงความหวาดกลัวและความไม่ยินยอมอันมหาศาลที่มันส่งผ่านมา ใบหน้าจึงอดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มขื่นออกมาบางเบา
เขาผายมือออก น้ำเสียงแฝงความจนใจและการเยาะเย้ยตนเองอยู่หลายส่วน
"ผู้อาวุโสเจี้ยนมู่ ท่านมิได้ประเมินข้าสูงส่งเกินไปหน่อยหรือ ในยามนี้ตัวข้าจะอย่างไรก็เป็นเพียงขั้นมหาจักรพรรดิเก้าหมุนเท่านั้น แม้แต่วิถีเซียนก็ยังมิได้ก้าวล่วงเข้าไปอย่างแท้จริง ขอบเขตเซียนจวินสำหรับข้ายังนับว่าไกลเกินเอื้อม นับประสาอะไรกับประมุขเทวะผู้บุกเบิกสร้างแดนเทพในตำนานเล่า การที่ท่านจะให้ข้าไปต่อกรกับตัวตนระดับนั้น มิใช่ส่งข้าไปตายหรอกหรือ แม้แต่คำว่าตั๊กแตนตำข้าวขวางล้อรถยังมิอาจเทียบเคียงได้เลย!"
บนใบหน้าของโจวยวิ๋นปรากฏรอยยิ้มจนใจ