บทที่ 260 ได้แต่ปล่อยให้เป็นไปตามลิขิตฟ้าแล้ว!

บทที่ 260 ได้แต่ปล่อยให้เป็นไปตามลิขิตฟ้าแล้ว!

ในชั่วพริบตาที่โจวยวิ๋นกลืนน้ำเซียนสร้างสรรค์ลงไป พลังงานภายในร่างก็ระเบิดออกอย่างกึกก้อง กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวทะลวงทำลายค่ายกลอาคมของตำหนักบุตรเทวะจนแตกกระเจิง!!

ทั่วทั้งเมืองหลวงต้าโจว พลันถูกปกคลุมไปด้วยบรรยากาศแห่งความตื่นตระหนกและตึงเครียดจนยากจะบรรยายในทันที!

กลิ่นอายนั้นน่าสะพรึงกลัวเกินไป เกินกว่าขอบเขตของการทะลวงขั้นพลังธรรมดาสามัญไปไกลโข ราวกับเป็นการสูญเสียการควบคุมพลังงานครั้งใหญ่ในระดับทำลายล้าง ที่เต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง ฉีกกระชาก และแรงกดดันขั้นสุดยอดที่ทำให้จิตวิญญาณต้องสั่นสะท้านสะเทือนขวัญ!!!

มหาค่ายกลพิทักษ์เมืองหลวงถูกกระตุ้นให้ทำงานขึ้นมาเอง อักขระรูนไร้จำนวนสว่างวาบ ทว่าภายใต้การกระแทกกระทั้นของกลิ่นอายสายนั้นกลับส่องแสงวูบวาบไม่คงที่ พร้อมกับส่งเสียงครางกระหึ่มคล้ายจะรับน้ำหนักไม่ไหว

"หึ่ง——!!!"

กลิ่นอายกวาดม้วนไปทั่วทั้งเมือง ผู้บำเพ็ญเพียรนับไม่ถ้วนต่างถูกแรงกดดันที่จู่โจมกะทันหันนี้ข่มขวัญจนใบหน้าซีดเผือด ผู้ที่มีระดับการบำเพ็ญเพียรอ่อนด้อยกว่าถึงกับแข้งขากล้ามเนื้ออ่อนเปลี้ยทรุดฮวบลงกับพื้น การโคจรพลังวิญญาณภายในร่างติดขัดชะงักงัน ภายในแววตาเต็มไปด้วยความหวาดผวา

"เกิ...เกิดอะไรขึ้นกัน?!"