บทที่ 257: ทะลวงพันธนาการชั้นแล้วชั้นเล่า!

บทที่ 257: ทะลวงพันธนาการชั้นแล้วชั้นเล่า!

เมื่อออกจากวังจักรพรรดิ โจวยวิ๋นมิได้รั้งอยู่เมืองหลวงนานนัก ทั้งยังมิได้ตอบรับเสียงโห่ร้องยินดีและความยำเกรงอันคึกคักที่เกิดขึ้นจากการกลับมาของเขาแม้แต่น้อย

"ฟิ้ว!!!"

เขากลายสภาพเป็นลำแสงพุ่งตรงกลับไปยังตำหนักบุตรเทวะของตนเอง

ประตูตำหนักปิดสนิท ค่ายกลและเขตอาคมทั้งหมดพลันเปิดทำงานในชั่วพริบตา แผ่คลื่นพลังงานอันน่าสะพรึงกลัวออกมา ตัดขาดโลกภายนอกและภายในอย่างสิ้นเชิง

ภายในห้องบรรทม โจวยวิ๋นนั่งขัดสมาธิ นัยน์ตาสีฟ้าครามดั่งน้ำแข็งไร้ซึ่งระลอกคลื่นใดๆ หลงเหลือ มีเพียงความสุขุมเยือกเย็นและมีสมาธิแน่วแน่อย่างถึงที่สุด

"เวลา... เหลือไม่มากแล้ว"

เขาพึมพำกับตนเองเสียงแผ่ว ร่างอันน่าสะพรึงกลัวและไร้เทียมทานของหลงอ้าวเทียนประหนึ่งฝันร้ายที่คอยตามหลอกหลอนอยู่ในใจ นำพาความกดดันเร่งด่วนอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนมาสู่เขา

ต้องแข่งกับเวลา ทุกวินาทีล้วนมีค่า!

เขาขยับความคิด ส่งจิตสำนึกดำดิ่งลงสู่มิติระบบ