บทที่ 233 โจวยวิ๋นปะทะมหาจักรพรรดิความว่างเปล่า

บทที่ 233 โจวยวิ๋นปะทะมหาจักรพรรดิความว่างเปล่า

“ฮึ! ลูกไม้ตื้นเขินเพียงนี้ ยังกล้าเอามาอวดดีต่อหน้ามหาจักรพรรดิเช่นข้าอีกรึ?!”

มหาจักรพรรดิความว่างเปล่าแม้ตระหนกแต่ไม่ลนลาน บารมีแห่งขั้นมหาจักรพรรดิแปดหมุนมิอาจให้ผู้ใดลบหลู่

วิชาแยกร่างอันต่ำต้อยเพียงนี้ จะมีประโยชน์อันใดกัน?

โดยทั่วไปแล้ว ร่างแยกที่ร่างต้นปล่อยออกมา ไม่ว่าจะเป็นวิชาอิทธิฤทธิ์หรือเคล็ดวิชา ร่างแยกย่อมมีพลังอย่างมากที่สุดเพียงเจ็ดส่วนของร่างต้น ยิ่งมิต้องกล่าวถึงว่า ยามนี้โจวยวิ๋นแยกร่างตนเองออกมาพร้อมกันถึงสามพันร่าง?

ร่างแยกแต่ละร่างอย่าว่าแต่จะมีพลังเจ็ดส่วนของร่างต้นเลย ขอเพียงมีพลังแค่หนึ่งในร้อยส่วนของร่างต้นก็นับว่าดีถมไปแล้ว

ยิ่งมีร่างแยกมากเท่าใด พลังฝีมือย่อมยิ่งอ่อนด้อยลงเท่านั้น

ด้วยเหตุนี้ มหาจักรพรรดิความว่างเปล่าจึงมิได้นำพาใส่ใจเลยแม้แต่น้อย

เขาสะกดข่มอาการบาดเจ็บเอาไว้ กฎมิติทั่วร่างกระเพื่อมไหวอย่างรุนแรง ประดุจดังมหาสมุทรที่กำลังเดือดพล่าน