กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 224: กำลังหนุนมาถึง
วานรมารฉีกนภายิ่งรู้สึกอัดอั้นตันใจถึงขีดสุด!
พละกำลังและร่างกายเนื้อที่มันภาคภูมิใจนักหนา เมื่ออยู่ต่อหน้ามหาจักรพรรดิเฒ่าชาวนาผู้ดูธรรมดาสามัญผู้นั้น กลับไร้เรี่ยวแรงราวกับเด็กทารก!!
"สะกด!"
เฒ่าชาวนายังคงมีสีหน้าราบเรียบดั่งบ่อน้ำโบราณไร้ระลอกคลื่น ในปากเอื้อนเอ่ยวาจาสัจจะออกมาแผ่วเบา
ศิลาจารึกสีเหลืองดินที่แปรเปลี่ยนมาจากอักขระเต๋าคำว่า "สะกด" แผ่นนั้น ราวกับแบกรับน้ำหนักของสรรพสวรรค์หมื่นภพเอาไว้ ทุกคราที่กดทับลงมา ล้วนทำให้วานรมารฉีกนภารู้สึกเสมือนต้องแบกรับมหาบรรพตดึกดำบรรพ์นับร้อยล้านลูก!
"โฮก! ข้าแค้นใจนัก!" วานรมารแผดร้องคำรามไม่หยุดหย่อน ทว่ากลับไร้หนทางแก้ไข ได้แต่ตกเป็นฝ่ายถูกทุบตีอยู่ข้างเดียว เกราะกระดูกอันแข็งแกร่งบนร่างบัดนี้แตกร้าวไปทั่วแล้ว
วังวนกลืนกินของคางคกยมโลกจิ่วยิวถูกพลังแห่งกาลเวลาหน่วงเหนี่ยวเอาไว้ ราวกับวัวแก่ที่ติดอยู่ในหล่มโคลน หมุนวนเชื่องช้าลงอย่างถึงที่สุด