กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 220: รู้อยู่แก่ใจยังแกล้งถาม
"ตูม!!!"
"แคว้ก——!!!"
เสียงระเบิดอันน่าสะพรึงกลัวจนแสบแก้วหูดังก้องขึ้นพร้อมกับเสียงฉีกกระชากของห้วงมิติอันบาดหู!
มังกรยักษ์เสวียนหวงพุ่งเข้าปะทะกับปราณหมัดและปราณกระบี่อย่างดุดัน!
ภาพเหตุการณ์ที่ปราณเสวียนหวงถูกฉีกกระชากเป็นชิ้นๆ ในพริบตาดั่งที่คิดไว้กลับมิได้บังเกิดขึ้น!
เห็นเพียงมังกรยักษ์สีเหลืองดินอ้าปากกว้าง กลืนกินปราณหมัดของหวงจิ่วเทียนที่เพียงพอจะทลายพิภพใหญ่เข้าไปทั้งอย่างนั้น!
ร่างมังกรยักษ์พองขยายขึ้นอย่างรุนแรง ส่งเสียงคำรามกึกก้องประหนึ่งแบกรับมิไหว ผิวกายแตกสลายเป็นเศษดินหิน ปราณเสวียนหวงฟุ้งกระจายไปทั่ว ทว่ากลับโอบล้อมและบดขยี้พลังทำลายล้างที่แฝงอยู่ภายในนั้นเอาไว้ได้อย่างเหนียวแน่น!
ท้ายที่สุดพร้อมกับเสียงระเบิดทึบหนัก มังกรยักษ์และปราณหมัดก็สูญสลายกลายเป็นความว่างเปล่าไปพร้อมกัน!