บทที่ 179 หลิวก้วนอีผู้โชคร้าย

บทที่ 179 หลิวก้วนอีผู้โชคร้าย

เจียงเป่ยเสวียนจ้องมองไปยังจุดที่จางเทียนอวี่อันตรธานหายไป สีหน้าของเขาไร้ซึ่งความเปลี่ยนแปลงใดๆ

ขณะเดียวกัน ในใจลึกๆ กลับมีความตระหนกแฝงอยู่สายหนึ่ง!

แม้เมื่อครู่นี้เขาจะเป็นฝ่ายครองความได้เปรียบมาโดยตลอด ทว่าเห็นได้ชัดว่าไม่ว่าจะเป็นอีกฝ่ายหรือตัวเขาเอง ต่างก็น่าจะยังมิได้ลงมืออย่างแท้จริง

แต่เจียงเป่ยเสวียนประเมินไว้ในใจว่า ความแข็งแกร่งที่แท้จริงของอีกฝ่ายย่อมต้องด้อยกว่าตนอยู่บ้าง มิเช่นนั้นคงไม่มีทางล่าถอยหนีไปอย่างทุลักทุเลเช่นนี้

"น่าสนใจดีนี่"

เจียงเป่ยเสวียนพลันหัวเราะเบาๆ ออกมาเสียงหนึ่ง

"กฎกาลเวลา เป็นคู่ต่อสู้ที่ไม่เลวเลย"