บทที่ 149: เสือไม่คำราม นึกว่าเป็นแมวป่วยรึไง?

บทที่ 149: เสือไม่คำราม นึกว่าเป็นแมวป่วยรึไง?

ฝูงชนต่างพากันจับจ้องมองหวังเถิง มุมปากของหวังเถิงพลันยกยิ้มขึ้นมาบางๆ เขาชื่นชอบความรู้สึกที่อยู่เหนือผู้คนและได้รับการเลื่อมใสศรัทธาเช่นนี้เป็นที่สุด

โจวยวิ๋นปรายตามองหวังเถิงอย่างเรียบเฉย

ชื่อเสียงเรียงนามของหวังเถิง ไม่มีผู้ใดไม่รู้ ไม่มีผู้ใดไม่ทราบ!

ชั่วขณะนั้น ในใจของโจวยวิ๋นกลับรู้สึกเวทนาเจ้านี่อยู่บ้าง

"บันไดเหยียบย่ำตลอดกาล ช่างน่าเวทนานัก"

โจวยวิ๋นพึมพำกับตนเอง

ทว่าสุรเสียงแผ่วเบานี้ กลับเข้าสู่โสตประสาทของหวังเถิงอย่างชัดเจน สีหน้าของหวังเถิงพลันมืดมนลงทันควัน แววตาคู่หนึ่งจ้องมองโจวยวิ๋นอย่างเย็นเยียบและชั่วร้าย

"เจ้าพูดว่ากระไรนะ?!!"

"ทำไม รึเจ้าอยากจะลงมือ?"