บทที่ 114 โมโหจนแทบคลั่งแล้ว!

บทที่ 114 โมโหจนแทบคลั่งแล้ว!

เดือดดาล!

โทสะพลันพวยพุ่งเข้าจู่โจมจิตใจอีกระลอก สายตาอันเกรี้ยวกราดของชายชราสวมชุดคลุมสีเทาแห่งเกาะเทพสมุทรแทบจะพ่นไฟออกมาได้ เขาจับจ้องจางเจี่ยวเขม็งราวกับสุนัขไร้บ้านตัวหนึ่ง ชั่วขณะถัดมา ลำคอของเขาก็กู่คำรามต่ำอย่างเจ็บปวดรวดร้าวแทบขาดใจออกมาไม่ขาดสาย

"เจ้าบีบคั้นข้าเอง!!"

"เจ้าบีบคั้นข้าเอง!!!"

...

ตัวเขาแทบจะระเบิดด้วยความโกรธอยู่รอมร่อ!

เกาะเทพสมุทรถูกทำลายไปก็แล้วไปเถิด เดิมทีเขาคิดจะมาล้างแค้น ทว่ายามนี้ตนเองนอกจากจะล้างแค้นชำระหนี้เลือดไม่ได้แล้ว มิหนำซ้ำยังถูกราชวงศ์เซียนต้าโจวหยามเกียรติถึงเพียงนี้ต่อหน้ายอดฝีมือจำนวนมากมายมหาศาลแห่งสรรพสวรรค์หมื่นภพ!

ช่างน่าเดือดดาลยิ่งนัก!!

ช่างน่าเดือดดาลยิ่งนัก!!