กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 56: โทสะแห่งเต๋าสวรรค์!
หวงฉางเกอโศกเศร้าเสียใจเจียนตาย มิทราบว่ากาลเวลาผ่านพ้นไปนานเท่าใดแล้ว โลกใบนี้คล้ายดั่งไร้ซึ่งแนวคิดเรื่องเวลา หลงเหลือเพียงความมืดมิดเวิ้งว้าง
"หวง! เจ้าคือศิษย์ที่ข้าภาคภูมิใจที่สุด! เจ้าต้องเชื่อมั่นในตนเองเสมอ! เจ้าแข็งแกร่งที่สุด! แม้จะพ่ายแพ้ก็อย่าได้ดูถูกตนเองเด็ดขาด!"
"ไม่มีผู้ใดสามารถเอาชนะเจ้าได้ ผู้ที่สามารถเอาชนะเจ้าได้อย่างแท้จริง มีเพียงตัวเจ้าเองเท่านั้น!"
"อาจารย์?"
หวงฉางเกอมองซ้ายแลขวา พยายามค้นหาร่างของอาจารย์ตนเองท่ามกลางความมืดมิด
"ฉางเกอ! ลูกรักของพ่อ! ในใจของพ่อนั้น เจ้าแข็งแกร่งที่สุดเสมอ!"
"ท่านพ่อ! ท่านพ่อ!"
ท่ามกลางความมืดมิด หวงฉางเกอกู่ร้องเสียงดัง พยายามตามหาท่านพ่อ
"ฉางเกอ" ข้างหู พลันมีเสียงอันอ่อนโยนของสตรีดังขึ้นมา: