เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 327: ที่แท้พวกคุณแต่งเรื่องกันมาตลอดเลยสินะ (ขอรับการสนับสนุน)
แน่นอนว่าการจะเก็บรักษาผลงานวรรณกรรมไว้ได้นั้น เทคโนโลยีการพิมพ์จะต้องมีการก้าวกระโดดครั้งใหญ่
ในยุคที่เทคโนโลยีการพิมพ์ยังไม่ก้าวหน้า ค่าใช้จ่ายในการพิมพ์ผลงานสักชิ้นนั้นสูงลิ่ว นี่คือเหตุผลว่าทำไมบทกวีสมัยซ่งถึงมีจำนวนมากกว่าสมัยถัง เพราะเทคโนโลยีการพิมพ์ในสมัยซ่งพัฒนาไปอย่างรวดเร็ว จนราคาค่าพิมพ์ลดต่ำลง
แต่ในสมัยถัง แม้เทคโนโลยีการพิมพ์จะถือกำเนิดขึ้นแล้ว แต่ราคายังคงแพงมาก คนทั่วไปไม่มีปัญญาพิมพ์ และด้วยเหตุนี้ บทกวีจำนวนนับไม่ถ้วนจึงสูญหายไปตามกาลเวลา
นอกจากนี้ เทคโนโลยีการพิมพ์ยังเป็นอุปสรรคต่อคนยากจนในการเก็บรักษาผลงานของตน เพราะเทคโนโลยีที่แพงหูฉี่ขนาดนี้ แม้แต่ขุนนางหรือผู้มีฐานะก็ยังพิมพ์ได้ไม่กี่เล่ม นับประสาอะไรกับคนยากจน พวกเขาทำได้เพียงคัดลอกด้วยมือ ซึ่งการคัดลอกแบบนี้มีโอกาสสูญหายสูงมาก
ดังนั้น ผลงานที่เราเห็นส่วนใหญ่จึงมักเป็นผลงานของเหล่าขุนนาง ผู้มีอันจะกิน หรือตระกูลใหญ่โต
นอกเรื่องไปไกลแล้ว กลับมาที่อริสโตเติลกันต่อ
“เอ่อ... อาจารย์เจียงหนิงครับ ในยุคของอริสโตเติล เขาไม่สามารถเขียนผลงาน หรือไม่มีวัสดุสำหรับบันทึกผลงานเลยหรือครับ?” ชาวเน็ตบางคนถามขึ้นมา
เกี่ยวกับเรื่องนี้ เจียงหนิงอธิบายว่า “มีแน่นอนครับ”