เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 321 ฉางซาเมืองใหญ่ ไปกินเผ็ดกันเถอะ (กดซับด้วยนะ)
“เอาล่ะทุกคน ผมต้องไปหูหนานแล้ว”
หลังจากใช้เวลาอยู่ที่เจียงซูได้ไม่กี่วัน เจียงหนิงก็เตรียมตัวออกเดินทางไปยังมณฑลหูหนาน
เรื่องนี้ทำเอาเหล่าสหายในเจียงซูถึงกับกระอักเลือด “อาจารย์เจียงหนิงครับ ท่านอยู่ที่เจียงซูของเราน้อยเกินไปแล้วนะ”
“ใช่ครับ ดูตอนท่านอยู่ที่มณฑลกวางตุ้งสิ ท่านอยู่ตั้งสองเดือน แถมยังไปร่วมแข่งประชันอาหาร จนถึงขั้นสร้างร้านอาหารระดับซูเปอร์ให้กวางตุ้งเลยด้วย ทำไมพอมาถึงเจียงซูของเรา ท่านถึงอยู่ได้ไม่กี่วันก็ไปเสียแล้ว?”
เจียงหนิงแบมืออย่างช่วยไม่ได้ “แก่นแท้ของอาหารเจียงซูผมก็ได้บอกพวกคุณไปหมดแล้ว ส่วนจะเรียนรู้ได้หรือไม่นั้น ผมก็คงช่วยอะไรไม่ได้”
ต่างจากอาหารประเภทอื่น แก่นแท้ของอาหารเจียงซูอยู่ที่ทักษะการใช้มีด หากขาดทักษะนี้ไป อาหารเจียงซูก็ถือว่าเสียของไปครึ่งหนึ่งแล้ว
ครั้งนี้สิ่งที่เจียงหนิงใส่ลงไปไม่ใช่แค่น้ำส้มสายชู แต่เป็นแป้งข้าวเจ้า
“ที่ผมจะสื่อคือ ความเผ็ดที่นี่มันเรียบง่ายเกินไป มันเผ็ดแบบทื่อๆ ไม่มีมิติที่หลากหลาย”
เพียงแค่วันที่สอง