เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 274 นอกจากกวีแล้ว ราชวงศ์ถังยังมีกงซุนต้าเหนียง (โปรดกดติดตาม)
【ยามว่างไปดื่มสุราที่บ้านซิ่นหลิงจวิน ปลดกระบี่วางพาดไว้ที่หน้าตัก หยิบเนื้อย่างส่งให้จูไห่ ถือจอกสุราคะยั้นคะยอโหวอิ๋ง
ดื่มสามจอกลั่นวาจาสัตย์ซื่อ ขุนเขาห้าแห่งยังดูเบาบาง เมื่อตาพร่ามัวและหูร้อนผ่าว จิตวิญญาณแห่งวีรบุรุษก็พุ่งพล่าน
เพื่อช่วยรัฐจ้าวตวัดค้อนทองคำ เมืองหานตั้นสั่นสะเทือนไปทั่วหล้า วีรบุรุษทั้งสองแห่งยุคสมัย สร้างชื่อเสียงเกริกไกรในเมืองต้าเหลียง
แม้ตายไปแต่ชื่อเสียงแห่งวีรชนยังคงหอมฟุ้ง ไม่ละอายต่อเหล่าผู้กล้าในโลกหล้า ใครเล่าจะมานั่งเขียนคัมภีร์ไท่เสวียนจิงจนผมขาวโพลนอยู่ใต้หอคอย】
นี่คือบทกวี "นักพรตกระบี่" (เซี่ยเค่อสิง) ของหลี่ไป๋
ในบทกวีนี้มีการอ้างอิงถึงบุคคลสำคัญหลายคน เช่น "จูไห่" และ "โหวอิ๋ง"
ทั้งสองคนเป็นบุคคลในประวัติศาสตร์ยุคเลียดก๊ก คนหนึ่งเป็นคนขายเนื้อ ส่วนอีกคนเป็นนายทวารประตูเมืองต้าเหลียง เรียกได้ว่าสถานะของทั้งคู่ไม่ได้สูงส่งอะไรเลย ออกจะต่ำต้อยเสียด้วยซ้ำ
แต่ทว่าทั้งสองกลับได้รับการต้อนรับอย่างสมเกียรติจากซิ่นหลิงจวิน เหมือนกับที่องค์ชายตานให้การต้อนรับจิงเคออย่างสมเกียรติในสมัยก่อน
ซิ่นหลิงจวินให้เกียรติพวกเขาถึงเพียงนี้ แน่นอนว่าในอนาคตย่อมต้องมีเรื่องให้พวกเขาช่วย และจูไห่ก็คือคนที่ช่วยซิ่นหลิงจวินใช้ค้อนเหล็กสังหารจิ้นปี่แม่ทัพรัฐเว่ย จนสามารถคลี่คลายสถานการณ์ล้อมเมืองหานตั้นได้สำเร็จ