เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
**บทที่ 235: ผมนี่แหละคือหลี่ไป๋น้อย (โปรดกดติดตาม)**
“ในตอนที่ลู่โหยวเกิด ราชวงศ์เป่ยซ่งได้ล่มสลายไปแล้ว บิดาของเขาพาครอบครัวอพยพลงใต้และไปตั้งรกรากอยู่ที่เมืองเช่าซิง ลู่โหยวเป็นเด็กที่เฉลียวฉลาดเกินวัย เมื่ออายุ 12 ปีก็เริ่มเขียนบทกวีออกมามากมาย ด้วยความดีความชอบของบรรพบุรุษ ลู่โหยวจึงได้รับตำแหน่ง ‘เติงซื่อหลาง’ ซึ่งเป็นตำแหน่งขุนนางขั้นเก้าชั้นต้นที่ไม่มีหน้าที่การงานจริงจัง เป็นเพียงตำแหน่งว่างงานเท่านั้น”
“ทว่าลู่โหยวเห็นทีจะไม่ได้ใช้ชีวิตไปกับตำแหน่งว่างงานขั้นเก้าไปตลอดชีวิต ต่อมาเขาได้เข้าร่วมการสอบ ‘สั่วถิง’ ซึ่งเป็นการสอบที่คล้ายกับการสอบจอหงวน แต่ต่างกันตรงที่การสอบนี้สงวนไว้สำหรับบุตรหลานขุนนางหรือผู้ที่มีความดีความชอบ ในตอนนั้นลู่โหยวมีชื่อเสียงโด่งดังจากการเขียนบทกวีมากมาย ทำให้เขาสอบได้เป็นอันดับหนึ่ง แต่ที่น่าเสียดายคือ ในการสอบครั้งนั้นมีหลานชายของฉินกุ้ยเข้าร่วมด้วย เมื่อฉินกุ้ยเห็นว่ามีคนเก่งกว่าหลานชายของตน จึงสั่งให้กรรมการคุมสอบห้ามรับลู่โหยวเข้าทำงาน จนกระทั่งสองปีให้หลังเมื่อฉินกุ้ยป่วยตาย ลู่โหยวถึงได้มีโอกาสเข้ารับราชการในราชสำนัก”