เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 230: นี่คือ “มังกรแห่งกลอนฉือ”
“ฮ่าๆๆ พี่น้องเอ๋ย ในที่สุดฉันก็ศึกษาบรรดาเรื่องเล่าอ้างอิงทั้งหมดนี่รอบหนึ่งแล้ว”
“มาๆๆ ว่ามาสิ”
“ได้ เดี๋ยวฉันขอเรียบเรียงก่อนนะ”
ภายใต้การศึกษาค้นคว้าของผู้มีใจรักในวรรณกรรม กลอนบทนี้จึงเริ่มมีคนหยิบยกขึ้นมาตีความอย่างรวดเร็ว
“ก่อนอื่นเรามาเริ่มจากชื่อเพลงกันก่อน จากชื่อจะเห็นได้ว่ามันคล้ายกับบทก่อนหน้า ตรงที่ต่างก็ขึ้นไปบนศาลาเป่ยกู่ติ้ง แล้วจึงเกิดความรู้สึกสะเทือนใจขึ้นมา ทว่าการที่สามารถทำให้ซินชี่จี๋เขียนกลอนออกมาได้ถึงสองบท ย่อมเป็นเครื่องพิสูจน์แล้วว่าในตอนนั้นซินชี่จี๋มีความรู้สึกสะเทือนใจลึกซึ้งเพียงใด แม้ว่ากลอนบทนี้จะมีความคล้ายคลึงกับบทที่แล้วอยู่บ้าง ตรงที่มีการเอ่ยถึงซุนกวน แต่สิ่งที่ซินชี่จี๋ต้องการสื่อนั้นไม่ได้เหมือนกันเสียทีเดียว”
“แผ่นดินนับพันปี ไร้ร่องรอยวีรชนอย่างซุนจ้งหมู่อีกแล้ว วรรคนี้เขียนถึงซุนกวนแม้จะองอาจและมีความกล้าหาญระดับศัตรูพันคนก็ไม่หวั่น แต่บัดนี้พวกเรากลับหาคนที่เป็นวีรชนอย่างซุนกวนไม่ได้อีกแล้ว แต่ยังโชคดีที่ถึงแม้ซุนกวนจะไม่อยู่แล้ว แต่ผ่านไปหลายร้อยปี กลับมีวีรชนผู้มีรัศมีแห่งความเป็นผู้นำปรากฏขึ้นอีกครั้ง คนผู้นี้มีนามว่าจี้หนู ซึ่งครั้งหนึ่งเขาเคยอาศัยอยู่ที่จิงโข่วแห่งนี้ สมัยนั้นเขาช่างองอาจผ่าเผยยิ่งนัก ความฮึกเหิมราวกับพยัคฆ์คุมเขตรวมหมื่นหลี”