เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 195: บันทึกหอเย่ว์หยาง (ขอรับการสนับสนุน)
“อยากซื้อดอกกุ้ยฮวามาดื่มสุราด้วยกัน ทว่าสุดท้ายกลับไม่เหมือนการท่องเที่ยวในวัยเยาว์... เขียนได้ดีจริงๆ”
“นั่นสิ ข้าเคยคิดว่านี่เขียนถึงหลิวกั้ว แต่ไม่นึกเลยว่า แท้จริงแล้วมันเขียนถึงพวกเราเอง”
“ให้ตายเถอะ พริบตาเดียวพวกเราก็กลายเป็นลุงแก่ๆ กันหมดแล้ว ไม่ใช่เด็กหนุ่มคนเดิมคนนั้นอีกต่อไป”
บทกวีที่หลิวกั้วทิ้งไว้ให้คนรุ่นหลังมีไม่มากนัก
ทว่าเพียงแค่บทนี้บทเดียว เขาก็เข้าไปอยู่ในใจของผู้คนได้อย่างลึกซึ้ง
โดยเฉพาะเพื่อนๆ ที่เริ่มมีอายุต่างมองบทกลอนนี้แล้วรู้สึกสะเทือนใจไม่ต่างจากหลิวกั้ว
“ข้าคิดถึงสมัยหนุ่มๆ เลย”
“ข้าก็เหมือนกัน สมัยก่อนข้าช่างองอาจผ่าเผย แต่ตอนนี้... กลายเป็นลุงแก่ๆ ที่นั่งแคะเท้าไปวันๆ”
“ข้าก็ด้วย ตอนเรียนจบใหม่ๆ ข้าไม่ยอมก้มหัวให้ใคร แต่ตอนนี้... ข้ายอมก้มหัวให้ทุกคนนั่นแหละ”