เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 184: วัดอันดับหนึ่งใต้หล้า
“อาจารย์เจียงหนิง วัดเส้าหลินของเราก่อตั้งขึ้นเมื่อปีไท่เหอที่ 19 แห่งราชวงศ์เป่ยเว่ย...”
ภายใต้คำเชิญของซื่อหย่งเหยียน เจ้าอาวาสวัดเส้าหลิน เจียงหนิงได้เดินทางมาถึงวัดเส้าหลินแห่งนี้
ซื่อหย่งเหยียนนำเหล่าพระสงฆ์ในวัดออกมาต้อนรับและแนะนำวัดเส้าหลินให้เจียงหนิงรู้จัก
ทว่าแม้ในชาติก่อนวัดเส้าหลินจะมีชื่อเสียงโด่งดังคับฟ้า แต่ในชาตินี้ วัดเส้าหลินกลับดูเหมือนวัดเล็กๆ แห่งหนึ่งเท่านั้น ไม่เพียงแต่ตัววัดจะไม่ใหญ่โตนัก แม้แต่จำนวนพระสงฆ์ก็มีอยู่ไม่กี่รูป อีกทั้งดูเหมือนงบประมาณของวัดจะไม่ค่อยสู้ดีนัก พระสงฆ์แต่ละรูปต่างมีใบหน้าซูบซีดเหลืองอ๋อย เห็นได้ชัดว่าขาดสารอาหาร
หลังจากเดินชมรอบวัดและฉันเพลร่วมกับเหล่าพระสงฆ์ เจียงหนิงจึงเอ่ยถามซื่อหย่งเหยียนว่า “ท่านอาจารย์หย่งเหยียน ไม่ทราบว่าวัดเส้าหลินของพวกท่านมีบริษัทท่องเที่ยวเข้ามาลงทุนบ้างหรือไม่ครับ?”
“เรื่องนี้...” ซื่อหย่งเหยียนมีท่าทีลำบากใจ “พวกเราก็อยากจะดึงดูดเงินทุนเข้ามาเพื่อโปรโมทวัดเส้าหลินให้เป็นที่รู้จักมากขึ้น แต่ว่าวัดของเราเป็นเพียงวัดเล็กๆ ปัจจุบันยังไม่มีบริษัทท่องเที่ยวแห่งไหนสนใจเลยครับ”
“แล้วรายได้หลักของพวกท่านมาจากไหนครับ?”