กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 164: คนอื่นหัวเราะว่าฉันบ้าบอ ฉันหัวเราะคนอื่นที่มองไม่ทะลุ
【ตื่นจากเมานั่งอยู่เบื้องหน้าบุปผา เมามายแล้วยังมานอนใต้เงาบุปผา
กึ่งตื่นกึ่งเมาวันแล้ววันเล่า ดอกร่วงดอกบานปีแล้วปีเล่า】
บทเพลงอารามท้อย่อมมิได้มีเพียงแค่สี่วรรคนี้เท่านั้น
ในตอนนั้นเจียงหนิงหยุดไปชั่วครู่ ทุกคนต่างนึกว่าบทกลอนนี้จบลงเพียงเท่านี้เสียแล้ว
คาดไม่ถึงว่าเจียงหนิงจะท่องต่อมาอีกสี่วรรค
เป็นที่แน่นอนว่า
พอแปดวรรคนี้เปล่งออกมา ยิ่งทำให้บทกลอนทั้งบทมีความสมบูรณ์มั่งคั่งยิ่งขึ้นไปอีกหลายเท่าตัว
ทว่าแปดวรรคก็เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้น
แก่นแท้ที่แท้จริงของบทเพลงอารามท้อหาใช่มีเพียงเท่านี้ไม่