เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 133: การ์ดตัวละครจากซ้องกั๋งเริ่มวางจำหน่าย ตั้งเป้าไว้ที่ 100 ล้าน (ขอรับการสนับสนุน)
หากจะพูดไปแล้ว...
สำหรับผลงานทั่วไป การที่ ‘หยางจื้อขายดาบ’ ก็เป็นเพียงเนื้อเรื่องการขายดาบธรรมดาๆ เรื่องหนึ่งเท่านั้น
ทว่า...
เช่นเดียวกับตอนที่ ‘หลู่จื้อเซินชกคนชั่วตายด้วยหมัดเดียว’ แม้การขายดาบของหยางจื้อจะดูเรียบง่าย แต่กลับแฝงไปด้วยความน่าสนใจอย่างเหลือเชื่อ
“หยางจื้อที่หลบซ่อนตัวอยู่แม้จะไม่ถูกทางการจับกุม แต่คนเรานั้นกองทัพต้องเดินด้วยท้อง ไม่กินก็หิว หยางจื้อที่ไร้เงินทองจึงจำต้องนำดาบประจำตระกูลออกมาขายที่ตลาด ทว่าหยางจื้อไม่ใช่พ่อค้า อีกทั้งยังหวงแหนดาบเล่มนี้มาก จึงเปิดราคาไว้ที่ 3,000 ก้วน (เหรียญทองแดง) ใครได้ยินราคานี้ก็ไม่มีใครคิดจะซื้อ เขาไปยืนอยู่ตรงนั้นถึงสองชั่วยามก็ไม่มีใครสนใจ”
“ในขณะที่หยางจื้อกำลังกลัดกลุ้ม จู่ๆ ผู้คนบนถนนก็แตกตื่นวิ่งหนีกันอลหม่าน พร้อมตะโกนว่า ‘ตัวประหลาดมาแล้ว!’ หยางจื้อนึกว่าเป็นสัตว์ร้าย พอหันไปมองกลับพบว่าเป็นอันธพาลผู้หนึ่งที่มีใบหน้าดุร้ายอย่างยิ่ง เห็นมันแล้วชวนให้นึกถึงภูตผี ร่างกายดูเหมือนคนแต่กลับส่งกลิ่นเหม็นเน่าราวกับซากศพ ผิวหนังขรุขระเหมือนหนังปลาฉลาม เส้นผมหยิกงอพันกันยุ่งเหยิง...”
เช่นเดียวกับครั้งก่อน บทกวีที่พรรณนาถึงอันธพาลผู้นี้ได้รับเสียงชื่นชมจากผู้ชมในที่นั้นอย่างล้นหลาม
ฉากเช่นนี้...
แทบไม่ต่างอะไรกับนักเล่านิทานในสมัยโบราณเลย