กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 98 เจียงไท่กงตกปลา ผู้เต็มใจจึงติดเบ็ด
“กระต่ายสามตัว”
“ฉันรู้สึกเหมือนมีอะไรเข้าตา หรือว่าฝุ่นจะเข้าตานะ”
“งั้นเหรอ มาเดี๋ยวฉันเป่าให้ แป๊บหนึ่งนะ เดี๋ยวเธอช่วยเป่าให้ฉันบ้าง”
“ได้เลย ได้เลย...”
มนุษย์ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่ไร้ความรู้สึก
แม้แต่สัตว์เองก็ยังมีหัวใจ
เมื่อได้ยินเจียงหนิงเล่าว่าปั๋วอี้เข่าได้กลายร่างเป็นกระต่ายสามตัวกลับไปหาแม่และย่า ชาวเน็ตจำนวนมากต่างรู้สึกเหมือนมีหยาดน้ำตาเอ่อล้นอยู่ในดวงตา
นี่มันไม่ต่างอะไรกับเด็กน้อยที่ถูกคนอื่นรังแก แล้ววิ่งกลับบ้านไปหาแม่ หาคุณย่าเพื่อขอคำปลอบโยนหรอกหรือ?
ทว่า... ปั๋วอี้เข่ากลับต้องแลกมาด้วยชีวิต