กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 283 สิ่งที่รั้งข้าไว้ คือตัวเจ้า
“กาฬโรครึ” สีหน้าของเสิ่นซื่อเคร่งเครียด เอ่ยเสียงเย็นชาว่า “จูกวง ไปสืบดูเดี๋ยวนี้”
“ขอรับ!”
กาฬโรคย่อมมิใช่อุบัติเหตุอย่างแน่นอน
“กาฬโรค... นี่จะทำเช่นไรดีเล่าพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมเคยอ่านเจอในตำรา บอกว่ากาฬโรคสามารถทำลายล้างได้ทั้งเมืองเชียวนะพ่ะย่ะค่ะ!” แพทย์หลวงร้อนใจจนมือสั่น จะทำเช่นไรดีเล่า
ในตำราเคยมีบันทึกไว้ มีเมืองโบราณแห่งหนึ่งหนูชุกชุมเพ่นพ่าน ผู้คนในเมืองติดโรคร้ายประหลาด สุดท้ายคนทั้งเมืองก็ถึงคราวพินาศสิ้น
แม้ในตำราจะมิได้มีชื่อเรียกอาการป่วยนี้อย่างแน่ชัด แต่แพทย์หลวงรู้สึกว่า ย่อมต้องเป็นกาฬโรคตามที่ฮูหยินท่านโหวกล่าวเป็นแน่
“แพทย์หลวง พวกท่านเป็นความหวังเดียวของผู้ป่วย หากพวกท่านยังตื่นตระหนก ผู้ป่วยก็จะยิ่งไร้ซึ่งพลังชีวิต”
เวินจิ่วซูกล่าวปลอบว่า “อย่าได้ตระหนกไป ก่อนอื่นให้จัดคนที่ติดกาฬโรคไปรักษาไว้ที่เดียวกัน แยกออกจากผู้ป่วยคนอื่น ๆ เพื่อหลีกเลี่ยงการติดเชื้อข้าม”