ตอนที่ 250 ร้องขอความตาย

ตอนที่ 250 ร้องขอความตาย

เสิ่นซื่อก้าวขึ้นรถม้าทันที เลิกม่านที่บดบังด้านหน้าออก

มิติภายในรถม้านับว่าค่อนข้างกว้างขวาง

พอให้คนผู้หนึ่งนอนลงได้

ด้วยเหตุนี้ สิ่งที่เสิ่นซื่อแลเห็น จึงเป็นภาพเสิ่นอวิ๋นหลิงนอนอยู่ในรถม้า บนกายคลุมผ้าห่มบาง ดวงตาทอดมองหลังคารถม้า เคว้งคว้างไร้แววแลเงียบงันดุจความตาย

แววตาเย็นชาเฉียบคมของเสิ่นซื่อแฝงรอยร้าวรานล้ำลึก น้องสาวของเขา กลับกลายมาเป็นสภาพเช่นนี้ได้อย่างไร

เสิ่นอวิ๋นหลิงได้ยินความเคลื่อนไหว จึงบิดลำคออันแข็งเกร็ง ในชั่วพริบตาที่เห็นเสิ่นซื่อ สีหน้าของนางด้านชาเหม่อลอย คล้ายไม่อาจรับรู้สิ่งใดได้ทัน

เนิ่นนานทีเดียว จึงคล้ายจำเสิ่นซื่อได้ เอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงแหบพร่าคำหนึ่ง “พี่ใหญ่”

น้ำเสียงแผ่วเบาราวเสียงยุง ไม่อาจได้ยินกลิ่นอายแห่งการอยากมีชีวิตอยู่แม้แต่น้อย