ตอนที่ 238 เจ้าคงไม่ได้ฮุบของข้าไปหรอกนะ?

ตอนที่ 238 เจ้าคงไม่ได้ฮุบของข้าไปหรอกนะ?

ถังขยะกลิ้งหลุน ๆ ถูกฉินเหย่ถีบตกบันไดไปในเท้าเดียว

กำปั้นน้อย ๆ ของเสิ่นอวิ๋นซียังมิทันได้เหวี่ยงออกไปเลย

เมื่อมองแผ่นหลังอันสูงศักดิ์สง่างามและเหยียดตรงของฉินเหย่ หัวใจของเสิ่นอวิ๋นเหยาก็พลันกระตุกวูบไปหนึ่งจังหวะ

ในวัยเยาว์ นางจำได้ว่ามีอยู่ปีหนึ่งที่หิมะหนักมาก หิมะทับถมหนาเป็นอย่างยิ่ง นางแอบหนีออกไปเที่ยวเล่น ผลปรากฏว่าหิมะด้านนอกสูงกว่าตัวนางเสียอีก นางติดหล่มอยู่ในกองหิมะจนก้าวขาไม่ออก

ได้แต่ร้องไห้โฮออกมา

ต่อมา มีคุณชายน้อยผู้น่ารักคนหนึ่งแบกนางออกมาจากกองหิมะ

แผ่นหลังของเด็กน้อยนั้นผอมบางและเล็กกระจิริด แบกนางเดินลุยหิมะก็แทบจะก้าวไปไม่ได้เช่นกัน

ทว่าก็มิได้ทอดทิ้งนางไว้

ส่วนหลวี่เหมิงที่กลิ้งตกบันไดไปนั้นแยกเขี้ยวหน้าตาบิดเบี้ยว สีหน้าแทบจะแหลกสลาย รู้สึกปวดร้าวไปทั่วอวัยวะภายในทั้งปวง “ผู้ใดบังอาจถีบข้า!”