กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 623 โอกาสมันมาถึงแล้วไม่ใช่หรือ
ฉีโม่ร่อนลงพื้น ฝุ่นคลุ้งตลบขึ้นมาเป็นกลุ่ม
จางจิ้งยิ้มมองฉีโม่ เอ่ยเนิบ ๆ ว่า “สูงขนาดนี้ น่าจะพอให้เจ้าทรงตัวได้แล้ว เหตุใดยังทำเสียงดังโครมครามถึงเพียงนี้”
ฉีโม่ตอบ “ข้าเห็นเจ้าอ้าปากค้าง ก็นึกว่าเจ้าคงหิวแล้ว เลยป้อนดินให้กินสักหน่อย”
จางจิ้งเพียงยิ้ม ๆ ไม่ได้เก็บคำพูดเหน็บแนมแฝงนัยนี้ใส่ใจ
ที่ที่ทั้งสองร่อนลงคือปากเหมืองแห่งหนึ่ง
รอบเหมืองไม่มีแม้แต่สิ่งมีชีวิตสักครึ่งตัว มีเพียงเครื่องมือขุดเหมืองที่ยังเก็บไม่ทัน เห็นได้ชัดว่าคนงานเหมืองที่นี่ถูกอพยพออกไปล่วงหน้าแล้ว
ส่วนพวกที่สำนักใหญ่ ๆ ส่งมาสำรวจสนามรบโบราณแห่งนี้ ล้วนเข้าไปในเหมืองกันหมดแล้ว