กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 297 ถึงเวลาต้องกลับไปแล้ว
“แค่นี้ก็ไล่พวกเราออกมาแล้ว?”
จางเหยี่ยนลูบคาง ถอนหายใจเบา ๆ อย่างจนใจ
เยว่หลงหันไปค้อนจางเหยี่ยนทีหนึ่ง แล้วว่า “หรือจะให้เก็บเจ้าไว้กินข้าว ดื่มชา แล้วเล่นต่ออีกสักสองสามวัน?”
จางเหยี่ยนกลับทำท่าทางเหมือนตนเป็นใหญ่ที่สุดในใต้หล้า พลางพูดจาโอหังว่า “เด็กน้อย เจ้าพูดกับศิษย์พี่อย่างนี้ได้อย่างไร อ้อ ไม่สิ ตอนนี้เจ้าต้องเรียกข้าว่าประมุขแล้ว!”
เยว่หลงกลอกตาอีกครั้ง ขี้เกียจสนใจจางเหยี่ยน
ลู่หลิงเฟิงเร่งว่า “พอแล้ว กลับไปเก็บของที่เผ่าหมาป่ารกร้างก่อน แล้วค่อยเตรียมตัวออกจากเหอโจวเถอะ”
ทั้งสองคนจึงหยุดล้อกัน