กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
แม้ซ่งอวี้อวี้จะหยิ่งยโส ทว่าเห็นได้ชัดว่าเข้าใจเรื่องราวต่าง ๆ ได้ทะลุปรุโปร่ง เธอจึงส่งเสียงเยาะออกมาทันทีพลางพูดว่า “ยังจะต้องให้ผู้นำมาคอยตามใจฉันอีกหรือไง หน้าฉันใหญ่มากนักเหรอ”
สีหน้าของอีกฝ่ายดูแย่ลงเล็กน้อย แต่ก็ยังพูดต่อไปว่า “อวี้อวี้ พวกเราเองก็เคยเป็นเพื่อนบ้านกันมาก่อน ฉันพูดเรื่องพวกนี้ก็เพราะหวังดีกับเธอทั้งนั้น ถ้าไม่มีห้องนั้นก็ว่าไปอย่าง แต่นี่หมิงหมิงว่ามีอยู่แท้ ๆ ผู้อำนวยการหนิงก็ไม่ได้พูดว่าจะสละห้องออกมา ทั้งที่เธอก็หมิงหมิงต้องกลับบ้านทุกวันอยู่แล้ว”
“ซุนอวี้อวี้ ตอนนั้นเธอเลียนแบบชื่อฉันจนทำให้ฉันสะอิดสะเอียนก็ช่างเถอะ แต่วันหลังช่วยอย่ามาโผล่หน้าให้ฉันขยะแขยงอีกได้ไหม ฉันไม่ได้พิศวาสห้องพักห้องเดียวขนาดนั้นหรอกนะ”