ตอนที่ 259 กลับถึงเมืองเตียน

ขณะนั่งอยู่ในตู้โดยสารรถไฟแบบที่นอน หนิงโหย่วยังคงทอดถอนใจ “ทำไมถึงได้ถึงเวลาต้องกลับเร็วนักนะ!”

แม้จะบอกว่าการกลับไปคราวนี้ชีวิตของเธอมีแต่จะยิ่งเต็มไปด้วยเรื่องราว ทว่าหนิงโหย่วก็ยังอาลัยอาวรณ์อย่างยิ่ง

ฮั่วเหย่จึงพูดกับหนิงโหย่ว “ตอนปิดภาคฤดูร้อน ถ้าเธออยากกลับมาคนเดียวจริง ๆ ก็ทำได้นะ”

ความจริงฮั่วเหย่รู้ว่าหนิงโหย่วติดบ้านมาก แม้จะบอกว่าเขาตัดใจไม่ได้หากเธอไม่คอยอยู่เคียงข้าง แต่ฮั่วเหย่ก็ยังคงยึดเอาความต้องการของเธอเป็นหลักอยู่ดี จึงได้พูดเช่นนี้ออกไป

ทว่าหนิงโหย่วกลับยิ้มเจื่อน “ฉันคิดว่านายคงไม่มีปิดภาคฤดูร้อนแล้วล่ะ ภาคเรียนนี้พอกลับไป ทางนั้นก็คงจะจัดสรรตำแหน่งงานของฉันใหม่ ต่อให้สิทธิ์สังกัดงานจะยังอยู่ที่โรงเรียน แต่ก็คงไม่ได้อยู่ในตำแหน่งงานสอนแล้ว”