ตอนที่ 196 กระอักกระอ่วนเล็กน้อย

ก็เป็นแบบนี้ รอจนลู่ป๋อหงรับการให้น้ำเกลือหมดไปหนึ่งขวดแล้วก็ย้ายโรงพยาบาล บนร่างเขามีบาดแผลติดตัว จึงได้แต่นอนอยู่บนเบาะหลังของรถจี๊ป แม้จะบอกว่างอขาอยู่ อีกทั้งยังเจ็บจนต้องแสยะยิ้มยิงฟันอยู่เป็นระยะ ทว่าบนใบหน้าของลู่ป๋อหงก็ยังคงประดับไปด้วยรอยยิ้ม

หนิงโหย่วพอมองท่าทางของลู่ป๋อหงปราดเดียวก็เข้าใจ คนผู้นี้เป็นเพราะพอกลับไปแล้วจะได้อยู่ร่วมกับจี้ชิงอวิ๋นมากขึ้นถึงได้มีความสุขปานนี้ บางคราวก็ไม่รู้จริง ๆ ว่าเขาเป็นแบบนี้นับว่าค่อนข้างไร้เดียงสาหรือไม่ ทว่านี่อย่างไรเสียก็เป็นวิถีการอยู่ร่วมกันระหว่างลู่ป๋อหงกับจี้ชิงอวิ๋น หนิงโหย่วจึงไม่ได้พูดอะไรกัน

ช่วงกึ่งกลางทาง หนิงโหย่วก็มองเห็นจี้ชิงอวิ๋นและฮั่วเหย่ที่กำลังปั่นจักรยานด้วยตัวเองรี่ตรงมาอย่างบ้าคลั่ง ย่อมต้องจอดรถอยู่แล้ว