กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เมื่อมองดูคนเหล่านี้ถกเถียงกันอย่างออกรส หนิงโหย่วก็อดทอดถอนใจไม่ได้ว่าคำโบราณที่ว่า “ผู้ตรัสรู้มรรคคนหนุนช่วยมาก ผู้ไร้มรรคาคนหนุนช่วยน้อย” นั้นช่างมีเหตุผลจริง ๆ
หลังจากถกเถียงกันอย่างออกรสไปหนึ่งคาบเรียน หนิงโหย่วซึ่งมีคาบสอนถัดไปจึงเดินไปยังชั้นเรียน อีกทั้งหลังจากนั้นเธอยังต้องไปที่ห้องทำงานของคณะทำงานกำกับดูแล ความจริงแล้ววันนี้มีชาวบ้านมาขอให้เด็กของตัวเองกลับเข้าเรียนเพิ่มขึ้นอีกมาก
พอพวกหนิงโหย่วจัดการเรียบร้อยก็ถึงเวลาเลิกงานพอดี
เหอกุ้ยชิงเอ่ยถามขึ้นมา “ทางระบบห้างสรรพสินค้าเมืองหลวงจะจัดส่งคนมาได้เมื่อไหร่เหรอ พูดถึงเรื่องนี้พวกชาวบ้านก็ต่างพากันรอคอยอยู่แล้วนะ!”