ตอนที่ 187 หนิงโหย่วทอดถอนใจ

มีคำกล่าวว่าแดนกันดารย่อมกำเนิดคนพาล คำพูดนี้ในหลาย ๆ คราวก็นับว่ามีเหตุผลมาก คนเรายามที่ยากจนข้นแค้นจริง ๆ ก็อาจจะไม่ได้คำนึงถึงเรื่องศีลธรรมเลยแม้แต่น้อย

ความจริงแล้วหนิงโหย่วก็เพิ่งจะฉุกคิดขึ้นมาได้ตอนที่เผชิญหน้ากับเหล่าชาวบ้านที่กำลังถกเถียงกันอย่างดุเดือดเหล่านี้ พอยืนอยู่ตรงนั้นแล้วมองดูผู้คนหลากหลายรูปแบบ หนิงโหย่วก็บอกไม่ถูกเหมือนกันว่ามันคือความรู้สึกอะไรกัน เพียงแค่มีชั่วพริบตาหนึ่งที่เธอเข้าใจถึงความหมายของการปฏิวัติ

เธอยังคงไม่ได้ออกหน้า เพียงแต่วางสายตาไปที่เด็กผู้หญิงสองสามคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง ตรงนั้นมีนักศึกษาคนหนึ่งที่เธอเคยสอน ผลการเรียนดีมาก หลังจากได้ลูกกวาดไปจากมือของเธอแล้วก็มักจะค่อย ๆ กัดกินทีละนิดอย่างระมัดระวัง จากนั้นก็นำส่วนที่เหลือกลับไปให้น้องสาว