ตอนที่ 143 ในใจละอาย

ทว่าเวลานี้มารดาซูที่เอาแต่คิดจะเกาะกิ่งไม้สูงกลับไม่มีกะจิตกะใจจะสนใจเรื่องนั้นแล้ว เธอล้มลงไป กระดูกก้นกบมีรอยร้าวซ้ำยังหักอีก หากไม่มีเวลาสักสองสามเดือนย่อมไม่มีทางหายดี ประกอบกับมารดาซูเป็นคนบอบบางเอาแต่ใจอยู่แล้ว จึงทนความเจ็บปวดเช่นนี้ไม่ไหวอย่างเป็นธรรมดา เธอนอนอยู่บนเตียงพลางส่งเสียงร้องคราง “โอ๊ย ๆ” เบา ๆ ไม่หยุด คิ้วก็ขมวดแน่นเข้าหากัน

ภาพเช่นนี้เมื่อตกอยู่ในสายตาของผู้คนที่ต่างกันย่อมมีความคิดเห็นที่แตกต่าง บางคนรู้สึกว่าการที่มารดาซูเอาแต่ร้องครวญครางออกมาตลอดเวลานั้นชวนให้อึดอัดรำคาญใจ แต่ก็มีบางคนที่รู้สึกว่าท่าทางเช่นนี้ของมารดาซูดึงดูดสายตาเป็นอย่างยิ่ง ราวกับสาวงามขี้โรคคนหนึ่ง