เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
บนโต๊ะมีน้ำรินไว้เรียบร้อยแล้วหนึ่งแก้ว หนิงโหย่วรู้ว่าเซี่ยจี้หงเป็นคนช่วยรินให้ เธอจึงยิ้มพลางเอ่ยว่า “ขอบใจนะ จี้หง เอาน้ำผึ้งไหม”
คาบเรียนเช้าที่ติดกันมีเวลา 1 ชั่วโมง หนิงโหย่วสอนจนคอแห้งเป็นผง ตอนนี้จึงอยากดื่มน้ำหวาน ๆ สักหน่อย
น้ำผึ้งที่เธอกับฮั่วเหย่ซื้อกลับมาจากตลาดนัดเสรีครั้งก่อนบรรจุใส่ขวดแก้วได้ถึง 5 ขวดเต็ม ๆ ของแบบนี้ขอแค่ปิดฝาให้สนิท ก็เก็บไว้ได้นานมากโดยไม่เสีย
ตอนนี้หนิงโหย่วเปิดออกใช้ไป 2 ขวด ขวดหนึ่งวางไว้ที่บ้าน อีกขวดเอามาที่นี่ เดิมทีเธอก็อยากให้ฮั่วเหย่พกไปที่ห้องทำงานสักขวด แต่ฮั่วเหย่บอกว่าไม่จำเป็น เขาไม่ได้ชอบกินของหวานสักเท่าไหร่
เซี่ยจี้หงไม่ได้เกรงใจ ยิ้มร่าพลางเอ่ยว่า “ครึ่งช้อนก็พอ”
หนิงโหย่วตักให้เธอครึ่งช้อนด้วยรอยยิ้ม แล้วก็ตักให้ตัวเองอีกครึ่งช้อน