เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“อาเยี่ย คุณดูสิ นั่นไม่น่าจะใช่คนในเขตบ้านพักครอบครัวทหารของเราใช่ไหม!” หนิงโหย่วชี้ไปที่คนสองคนที่อยู่ด้านหน้า คนหนึ่งอายุมากกว่าเล็กน้อย อีกคนดูหนุ่มกว่าเล็กน้อย สวมใส่เสื้อผ้าที่ค่อนข้างเรียบง่าย แต่ละคนอุ้มเด็กไว้คนละหนึ่งคน เด็กสองคนนั้นดูเหมือนจะหลับไปแล้ว พาดตัวอยู่บนไหล่ของคนทั้งสองอย่างเชื่อฟัง
เหตุผลที่หนิงโหย่วสังเกตเห็นก็เพราะรู้สึกว่ามีเด็กผู้ชายคนหนึ่งหน้าตาค่อนข้างคุ้นตา เธอจึงใส่ใจเป็นพิเศษขึ้นมาหน่อย แน่นอนว่าหนิงโหย่วเองก็ไม่กล้าฟันธงว่าใช่คนที่เธอรู้จักหรือไม่
อันที่จริงจนถึงตอนนี้หนิงโหย่วเพียงแค่รู้สึกแปลกใจเท่านั้น จิตสำนึกคิดว่าคนสองคนนั้นไม่น่าจะเป็นพวกค้ามนุษย์ เพราะถึงพวกค้ามนุษย์จะกำเริบเสิบสานเพียงใด ก็ไม่น่าจะกล้าเหิมเกริมในเขตทหารเช่นนี้