ตอนที่ 17 ยุแยงให้แตกกัน

หลี่ต้าฮวาพอรู้ว่าสามีพูดเช่นนี้แล้ว ของพวกนี้ก็คงไปขอมาไม่ได้อีก

แต่ก็ยังไม่ยอมตัดใจ จึงพึมพำบ่นอุบอิบว่า “ให้ตายเถอะ ท่านสองคนจะกินดีอยู่ดีอะไรกันขนาดนั้นทุกวัน ไม่รู้จักเสียสละให้เด็กบ้างเลย!”

ป้าจ้าวไม่สนใจคำพูดของหลี่ต้าฮวา เพียงแต่ปลอบโยนเด็ก ๆ ด้วยเสียงเบา “เอาเถอะ อย่าไปโทษแม่ของพวกแกเลย ถึงเธอจะไม่มีปัญญาไปขอปลามาให้ แต่ยังไงนี่ก็เป็นแม่แท้ ๆ ของพวกแกนะ!”

คำพูดนี้ดูเผิน ๆ เหมือนปลอบโยนเด็ก ไม่ให้เด็ก ๆ โทษหลี่ต้าฮวา แต่สายตาที่จินอิ๋นถงมองหลี่ต้าฮวาในเวลานี้กลับยังคงแฝงไว้ด้วยความเคียดแค้น รู้สึกว่าการที่พวกเขาไม่ได้กินของอร่อยล้วนต้องโทษแม่ของตน

หลี่ต้าฮวาเป็นคนใจกว้างไม่คิดหยุมหยิมมาแต่ไหนแต่ไร จึงไม่ได้สังเกตเห็นสิ่งเหล่านี้ และเดินไปทำอาหารแล้ว