0039

⬢⬢⬢

ตอนที่ 39 โบราณสถานไร้ภัย วรยุทธ์มุ่งสมบูรณ์

ปากทางเดินมืดมิดราวกับโอษฐ์ของอสูรยักษ์ที่อ้ากว้าง น่าหวาดหวั่นพรั่นพรึงยิ่งนัก

“ไปกันเถอะ” ไต้หยู่เร่งเร้าอีกครั้ง น้ำเสียงแฝงไว้ด้วยความหนักแน่นที่ไม่ยอมให้โต้แย้ง

เขาบีบมือทังหว่านแน่น พลางก้าวเท้าเข้าสู่ความมืดมิดที่ไม่รู้จักเป็นคนแรก

ทางเดินทั้งแคบและชื้นแฉะ กลิ่นอับชื้นส่งกลิ่นอบอวลไปทั่วอากาศ

ไต้หยู่และทังหว่านก้าวเดินอย่างระมัดระวังไปข้างหน้า พื้นดินใต้เท้าลื่นปรื๊ด หยดน้ำร่วงหล่นลงมาจากเบื้องบนไม่หยุดหย่อน เสียงหยดน้ำกระทบพื้นดังกังวานชัดเจนในทางเดินที่เงียบสงัดราวกับเสียงกลองเร่งเร้าความตาย