เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 149 เปิดใจที่โรงพยาบาล: ทั้งเธอและลูก เขาต้องการทั้งหมด
ตอนกลางวันท้องฟ้าแจ่มใสไร้เมฆ พอตกกลางคืนหิมะก็เริ่มโปรยปรายลงมาอีกครั้ง ไม่นานก็ปกคลุมกิ่งไม้แห้งจนขาวโพลนไปด้วยเกล็ดน้ำแข็งบางๆ
ท่ามกลางลานหิมะ รถจี๊ปทหารคันหนึ่งจอดสงบนิ่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่โดยไม่ได้เปิดไฟหน้า ในความมืดมิดมองเห็นเพียงจุดสีแดงก่ำที่สว่างวาบสลับมอดดับ ก่อนที่กลิ่นบุหรี่ขมปร่าจะค่อยๆ ลอยฟุ้งไปในอากาศ
ชายหนุ่มบนเบาะคนขับก้มมองใบรายงานผลการตรวจในมือด้วยท่าทางเหม่อลอย ปลายนิ้วลูบไล้ไปมาบนกระดาษแผ่นนั้นโดยไม่รู้ตัว ไม่รู้ว่านั่งมองอยู่นานเท่าไหร่ ในใจยังคงรู้สึกเหมือนฝันไป ทว่ามุมปากกลับค่อยๆ ยกสูงขึ้นจนกลายเป็นรอยยิ้มบาง
จนกระทั่งบุหรี่มวนนั้นมอดไหม้จนสุด ขี้เถ้าร้อนจัดร่วงหล่นลงบนหลังมือ เขาถึงได้สะดุ้งตื่นจากภวังค์ รีบเม้มปากเป็นเส้นตรง แล้วพับกระดาษแผ่นนั้นเก็บใส่กระเป๋าเสื้อด้านในอย่างระมัดระวัง ท่าทางทะนุถนอมนั้นเป็นสิ่งที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่รู้ตัว
พอนึกถึงคำกำชับของหมอ สวี่เฉินจางก็บี้ก้นบุหรี่จนดับ แล้วยัดใส่ซองบุหรี่ก่อนจะเก็บเข้าช่องเก็บของหน้ารถอย่างมิดชิด หางตาเหลือบไปเห็นซองเอกสารสีน้ำตาลที่วางอยู่ข้างใน สีหน้าของเขาพลันเย็นชาลงเล็กน้อย แต่เพียงครู่เดียวก็กลับมาเป็นปกติ เขาลดกระจกลงเพื่อระบายกลิ่น ก่อนจะสตาร์ทรถขับกลับบ้าน
ลมหนาวที่ปะทะใบหน้าช่วยให้สมองปลอดโปร่ง และมากพอที่จะทำให้เขาคิดอะไรได้กระจ่างขึ้น
หลังผ่านเหตุการณ์เฉียดตายครั้งนี้ ในที่สุดเขาก็รู้แล้วว่าตัวเองต้องการอะไรกันแน่