เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 137 คิดถึงใจจะขาด: อ้อนขอมาจากเธออย่างหน้าด้านๆ
แสงแดดในฤดูหนาวมักจะอบอุ่นอ่อนโยนจนชวนให้รู้สึกสบายใจ ทว่าในเวลานี้ เหลียงเฉียงจวิ้นที่เพิ่งกลับจากประชุมต่างเมืองกลับรู้สึกเหงื่อกาฬแตกพลั่กไปทั้งตัว เขากลั้นหายใจมาตลอดทางจนกระทั่งเห็นประตูใหญ่ของสำนักพิมพ์ถึงกล้าถอนหายใจออกมา จากนั้นก็ไม่อาจรอให้รถจอดสนิท รีบเปิดประตูรถแล้ววิ่งกึ่งเดินตรงขึ้นไปยังอาคารสำนักงานทันที
ระหว่างทางเจอคนทักทายก็ไม่มีเวลามาสนใจ ทำเพียงพยักหน้ารับส่งๆ แล้วมุ่งหน้าตรงไปยังห้องทำงานของหัวหน้ากองบรรณาธิการ
"เจิงวั่งชุนอยู่ไหน"
เฉินเจิ้นที่กำลังก้มหน้าจัดเอกสารอยู่สะดุ้งโหยงกับคนที่โผล่พรวดเข้ามา เงยหน้าขึ้นมองด้วยความอยากรู้ว่าใครกันช่างใจกล้าขนาดเรียกชื่อเต็มของหัวหน้าเจิง แต่ไม่มองไม่เป็นไร พอมองเท่านั้นแหละแทบขวัญหนีดีฝ่อ รีบเด้งตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที เอ่ยเรียกท่านเลขาธิการด้วยความนอบน้อม
เหลียงเฉียงจวิ้นขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ อดทนถามซ้ำอีกครั้ง "เจิงวั่งชุนอยู่ในห้องหรือเปล่า"
"อยู่ครับ อยู่ครับ"
เฉินเจิ้นกลืนน้ำลาย บังคับตัวเองให้ตั้งสติ รีบเดินนำทางเข้าไปข้างใน พลางตะโกนส่งสัญญาณเตือน "ท่านเลขาธิการเหลียงครับ ปกติเวลานี้หัวหน้าของเราจะตรวจต้นฉบับอยู่ข้างใน อ๊ะ ตรงนี้มีเก้าอี้ครับ ท่านระวังเท้าด้วยนะครับ..."
เจ้านายกับเจ้านายดูเผินๆ เหมือนจะคล้ายกัน แต่ความจริงแล้วแตกต่างกันลิบลับ