เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 133 ปลอบประโลมความคิดถึง ไฟรักของคู่ข้าวใหม่ปลามัน
กลางดึกสงัด แสงจันทร์สาดส่องลงมา ท่ามกลางอาคารหอพักที่เงียบสงบ จู่ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังขึ้น ก่อนจะมาหยุดลงที่หน้าห้องห้องหนึ่ง
เถียนอวี้หลินที่นอนอยู่เตียงบนใกล้ประตูรู้สึกตัวตื่นเป็นคนแรกเพราะเสียงเคาะประตู เธอลืมตาโพลง ลุกขึ้นนั่งบนเตียง พอแน่ใจว่าคนข้างนอกกำลังเคาะประตูห้องของพวกเธอจริงๆ ความง่วงงุนก็หายเป็นปลิดทิ้ง หัวใจเต้นระรัว เธอสบตากับหวงเซียวที่เพิ่งลุกขึ้นนั่งเช่นกันท่ามกลางแสงจันทร์อย่างระแวดระวัง ก่อนจะเอ่ยถามออกไป "ใครคะ"
"ผู้ดูแลหอ ข้างล่างมีคนมาหาชู่โย่วฮวนห้องพวกเธอน่ะ"
พอจำได้ว่าเป็นเสียงของหลิวหมิงเจวียน เถียนอวี้หลินก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก เห็นเตียงล่างยังเงียบกริบ เธอจึงยื่นมือไปเคาะราวเหล็กเบาๆ "ฮวนฮวน มีคนมาหาเธอแน่ะ"
ชู่โย่วฮวนกำลังหลับใหลไม่ได้สติ ตอนถูกปลุกจึงยังงัวเงียอยู่เล็กน้อย จนกระทั่งได้ยินเสียงเร่งเร้าของหลิวหมิงเจวียนจากหน้าประตูอีกครั้ง เธอถึงสะดุ้งตื่นเต็มตา รีบคว้านาฬิกาข้อมือข้างหมอนขึ้นมาดูเวลา ก่อนจะอุทานออกมาอย่างงุนงง "ดึกป่านนี้แล้ว ใครมาหาฉันกันนะ"
ยุคสมัยนี้ไม่เหมือนโลกอนาคตที่เต็มไปด้วยแสงสีและชีวิตยามค่ำคืนอันคึกคัก พอฟ้ามืดตามท้องถนนก็แทบไม่เห็นผู้คนแล้ว นี่มันจะเที่ยงคืนอยู่รอมร่อ ใครกันที่จู่ๆ ก็ออกจากบ้านมาหาเธอถึงหอพัก
ชู่โย่วฮวนเต็มไปด้วยความสงสัย คนอื่นๆ ในห้องก็คิดไม่ต่างกัน