เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 112 กลับหมู่บ้านเยี่ยมบ้าน: อย่าได้คืบจะเอาศอก
การนั่งรถแทรกเตอร์ในวันที่อากาศหนาวจัดช่างเป็นเรื่องทรมานเสียจริง แต่ยังดีที่ทั้งสองเตรียมตัวมาพร้อม พกเสื้อโค้ตตัวหนาติดมือมาเผื่อคลุมศีรษะกันลม แถมสวี่เฉินซินยังหยิบถุงมือสีน้ำตาลขนปุยที่ดูอบอุ่นมาสวมให้เธออีกด้วย
กว่าทั้งคู่จะนั่งรถแทรกเตอร์ที่โยกเยกไปมาจนถึงหมู่บ้าน เวลาก็ล่วงเลยไปเกือบสิบเอ็ดโมงครึ่งแล้ว วันนี้ท้องฟ้าแจ่มใส แสงแดดอุ่นๆ ที่สาดส่องลงมาช่วยคลายความหนาวเหน็บไปได้มากโข
"อ้าว นั่นฮวนฮวนลูกสาวหัวหน้ากองพลน้อยไม่ใช่เรอะ พาแพทย์สวี่กลับมาเยี่ยมบ้านเหรอ"
"รีบกลับบ้านเถอะ พ่อกับแม่เอ็งบ่นหาตั้งนานแล้ว"
"จริงสิ ป้าของเอ็งเพิ่งมาถึงเมื่อกี้นี้เอง ป่านนี้คงเพิ่งเดินเข้าบ้านไปล่ะมั้ง"
ทันทีที่ก้าวเข้าเขตหมู่บ้าน ชาวบ้านหลายคนก็เข้ามาทักทายอย่างเป็นกันเอง ชู่โย่วฮวนยิ้มแย้มตอบรับทุกคน ทว่าพอได้ยินประโยคสุดท้าย เธอก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแสร้งทำสีหน้าปกติแล้วพยักหน้ายิ้มๆ "งั้นพวกหนูขอตัวกลับบ้านก่อนนะคะ ไว้คราวหน้าค่อยคุยกันใหม่"
พอเดินพ้นสายตาผู้คนและเลี้ยวเข้าตรอกเล็กๆ สวี่เฉินซินที่เดินเคียงข้างก็เอ่ยถามด้วยความสงสัย "ป้าคนไหนเหรอครับ"
ทำไมเขาไม่คุ้นเลยสักนิด
"พี่สาวคนที่สองของพ่อฉันเองค่ะ"