เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 102 คืนเข้าหอ: กัดลูกท้อฉ่ำน้ำ
แสงแดดในฤดูใบไม้ร่วงช่างอ่อนโยน สาดส่องลอดผ่านตรอกซอกซอย ทอดเงาของคนสองคนบนรถจักรยานให้ยืดยาวออกไป
ในตรอกตั้งโต๊ะเลี้ยงฉลองเรียงรายหลายโต๊ะ ญาติสนิทมิตรสหายต่างนั่งบ้างยืนบ้าง ส่งสายตามองขบวนรับเจ้าสาวที่ยาวเหยียดเคลื่อนตัวมุ่งหน้าไปยังถนนใหญ่ด้านนอก เสียงโห่ร้องแซวและเสียงหัวเราะดังสลับกันไปมา แต่งแต้มบรรยากาศให้เต็มไปด้วยความครึกครื้น
เด็กตัวกะเปี๊ยกที่สูงไม่ถึงเอวผู้ใหญ่ได้รับการกำชับมาจากผู้ใหญ่ล่วงหน้าแล้วว่า วันนี้เจ้าบ่าวเจ้าสาวใจป้ำและกระเป๋าหนักมาก พวกเด็กๆ จึงคอยเดินตามติดคู่บ่าวสาวในชุดมงคลพลางพูดคำอวยพรไม่หยุดปาก พอวิ่งตามรถจักรยานออกมาจนพ้นปากตรอก ในมือของเด็กแต่ละคนก็กำลูกอมรสเลิศที่ปกติหา吃ได้ยากเต็มกำมือ ได้กำไรกันถ้วนหน้า
"ผมประคองคุณเอง"
สวี่เฉินซินจอดรถจักรยานเทียบข้างรถยนต์เก๋ง ก่อนจะยื่นมือไปประคองชู่โย่วฮวน เธอสวมรองเท้าหนังมีส้นเล็กน้อย ทำให้เดินบนถนนลูกรังที่เป็นหลุมเป็นบ่อในชนบทไม่ค่อยสะดวกนัก เวลานี้เธอจึงไม่มัวเกรงใจ รีบจับมือสวี่เฉินซินแล้วก้าวลงจากรถจักรยานอย่างระมัดระวัง ทว่าจังหวะที่กำลังจะก้าวขึ้นรถยนต์ หางตาของเธอก็เหลือบไปเห็นเด็กหญิงคนหนึ่งในฝูงชนเข้าโดยบังเอิญ เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหยุดฝีเท้าลง