เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 87 ย้ายหอพัก: ไม่ยอมกล้ำกลืนฝืนทน
“จะทำแบบนั้นได้ยังไงกัน”
หลิวหมิงเจวียนโพล่งขัดขึ้นตามสัญชาตญาณ แต่พอหลุดปากไปแล้วก็เพิ่งรู้ตัวว่าไม่เหมาะสม ครั้นจะกลืนคำพูดคืนก็ไม่ทันเสียแล้ว เมื่อสบเข้ากับสายตายิ้มๆ เหมือนรู้ทันของชู่โย่วฮวน สีหน้าของเธอก็ฉายแววกระอักกระอ่วน ก่อนจะหัวเราะแห้งๆ แก้เก้อ
“สหายชู่ ขั้นตอนการเข้าทำงานมันยุ่งยากมากนะ ตอนนี้เหลือเวลาอีกไม่ถึงชั่วโมงก็จะพักเที่ยงแล้ว เธอไปตอนนี้ก็ทำไม่เสร็จหรอก สู้พักผ่อนอีกหน่อย รอช่วงบ่ายค่อยไปดีกว่า”
ชู่โย่วฮวนแสร้งทำเป็นขมวดคิ้วลังเล “ที่ป้าหลิวพูดมาก็มีเหตุผลนะคะ”
พอเห็นอีกฝ่ายยอมคล้อยตาม หลิวหมิงเจวียนก็ถอนหายใจโล่งอกไปเปลาะหนึ่ง รีบสำทับทันที “ก็ใช่น่ะสิ ป้าผ่านโลกมามาก ฟังมามาก เชื่อป้าไม่ผิดหวังหรอก”
“แต่พอพวกเขากลับมาจากเลิกงานก็ต้องไปกินข้าวกันก่อน กว่าจะกลับมาขนย้ายจัดของอีก กว่าจะเสร็จก็หมดเวลาพักเที่ยงพอดี แล้วฉันจะเอาเวลาที่ไหนมาปัดกวาดเช็ดถูล่ะคะ ช่วงบ่ายฉันยังต้องไปทำเรื่องเข้าทำงานและเริ่มงานอีก ตกกลางคืนเกรงว่าแม้แต่ที่ซุกหัวนอนก็คงไม่มี”
คำพูดนี้ทำเอาหลิวหมิงเจวียนจุกจนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ พอมองใบหน้าขาวผ่องที่ดูกลัดกลุ้มใจของหญิงสาว ก็เริ่มรู้สึกเห็นใจขึ้นมาบ้าง