เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 59 เขาเป็นใครกัน: เหมือนทำไห้น้ำส้มสายชูหก เปรี้ยวซ่านไปทั้งใจ
ท้องฟ้าด้านนอกมืดสนิท สายฝนยังคงโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย กระทบกระจกหน้าต่างเกิดเสียงดังเปาะแปะแผ่วเบา
"เฉินซิน"
เมื่อรับสาย เสียงทุ้มคุ้นเคยก็ดังลอดมาตามสาย โทรศัพท์ที่โทรกลับมาช้าไปหนึ่งวันเต็มทำให้สวี่เฉินซินยกมือนวดหว่างคิ้ว เอ่ยเรียกพี่ชายสั้นๆ ก่อนจะตกอยู่ในความเงียบ
ทั้งคู่ต่างรู้ดีว่าโทรศัพท์สายนี้โทรมาด้วยเรื่องอะไร จึงไม่มีใครผลีผลามเอ่ยปากก่อน
สุดท้ายสวี่เฉินจางก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบ ทว่าไม่ได้เข้าประเด็นหลักทันที แต่เอ่ยขึ้นว่า "เพื่อนของนายที่แซ่หลี่เดินทางมารายงานตัวที่เขตทหารแล้วนะ"
ได้ยินดังนั้น สวี่เฉินซินก็ใจกระตุกวูบ ลอบด่าในใจว่าจิ้งจอกเฒ่าเจ้าเล่ห์ รู้อย่างนี้ไม่น่าไปขอให้เขาช่วยเลย ตอนนี้ถึงได้มาทวงบุญคุณคืนแล้ว เขานิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยปาก "ผมไม่ไปครับ"
คำพูดสั้นๆ เพียงไม่กี่คำ ทำให้บรรยากาศในสายยิ่งตึงเครียดขึ้น
ทว่าเมื่อส่วนที่พูดยากที่สุดหลุดปากไปแล้ว ประโยคต่อมาก็เอ่ยง่ายขึ้นเยอะ "พี่เรียกคนของพี่กลับไปเถอะ"
พูดถึงตรงนี้ สวี่เฉินซินก็นึกถึงคนไข้พิเศษที่มาหาเขาที่ห้องทำงานเมื่อวันศุกร์ พูดให้ถูกก็คือทูตเจรจาที่สวี่เฉินจางส่งมานั่นเอง