เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 53 หยอกเย้า
ชายหนุ่มที่ดูสุขุมขรึมมาตลอด พอเจอคำพูดนี้เข้าไปแบบไม่ทันตั้งตัว มาดนิ่งขรึมก็แทบจะแตกสลาย ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงอย่างประหม่า ความว้าวุ่นในใจยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นราวกับมีกองไฟกำลังลุกโชนเสียงดังเปรี๊ยะๆ
สวี่เฉินซินสบเข้ากับแววตาเจ้าเล่ห์เปี่ยมรอยยิ้มของเธอ ขนตาสีเข้มสั่นไหว รีบเบนสายตาหนี ไม่กล้ามองดวงตาดอกท้อคู่สวยที่ราวกับมองทะลุปรุโปร่งไปถึงก้นบึ้งหัวใจ
ยังดีที่เธอพูดจบก็ยอมปล่อยเขาไป หันหลังเดินต่อ
สวี่เฉินซินลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก มือที่ทิ้งไว้ข้างลำตัวลูบตะเข็บกางเกงเบาๆ พยายามข่มใจให้สงบลง ก่อนจะรีบสาวเท้าเดินตามเธอไป
ชู่โย่วฮวนเหลือบมองปฏิกิริยาของเขาอยู่ตลอด พอเห็นรอยแดงบนใบหน้าเขาเข้มขึ้นอีก รอยยิ้มมุมปากก็ยิ่งกว้างขึ้น ฝีเท้าก็พลอยเบาสบายขึ้นตามไปด้วย
ทั้งคู่เดินตามกันเข้าไปในสหกรณ์ ด้านในกว้างขวางกว่าที่คิดไว้มาก แบ่งเป็นสองชั้น ชั้นล่างขายของใช้ในชีวิตประจำวันทั่วไปที่ราคาย่อมเยา ส่วนชั้นบนเป็นพวกนาฬิกา จักรเย็บผ้า วิทยุ เสื้อผ้าสำเร็จรูป รองเท้าหนัง และผ้าเนื้อดีราคาแพง
แม้จะเป็นวันธรรมดา แต่คนในสหกรณ์ก็ไม่น้อยเลย เสียงจอแจดังไปทั่ว บางเคาน์เตอร์ยอดฮิตถึงกับต้องต่อแถวซื้อ
เพราะช่วงบ่ายสวี่เฉินซินต้องกลับไปทำงานต่อ ทั้งคู่จึงไม่ได้แวะดูของที่ชั้นล่าง พอถามทางไปแผนกนาฬิกาได้ก็ตรงขึ้นชั้นสองทันที