เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 51 ละลายกลายเป็นน้ำ
พูดจบ สวี่เฉินซินก็เรียกพยาบาลสองคนที่เพิ่งเดินลงบันไดมาให้ช่วยประคองชู่โย่วฮวนขึ้นไปข้างบน ส่วนตัวเองรีบเก็บของบนพื้นอย่างรวดเร็ว แล้วเดินตามไปทางห้องทำงาน
ตลอดทางสายตาของเขาไม่ละไปจากเธอเลย พอเห็นเธอเดินลำบากทุกย่างก้าว เจ็บจนหน้าซีดเผือด ในใจก็ยิ่งรู้สึกผิด ริมฝีปากบางเม้มแน่นเป็นเส้นตรง สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้
พยาบาลสองคนที่ถูกเรียกมาช่วยกะทันหันเห็นท่าทางแบบนั้นก็ไม่กล้าเอ่ยปากถามว่าเกิดอะไรขึ้น ได้แต่เก็บความสงสัยเอาไว้ พอส่งคนถึงที่ก็รีบปลีกตัวออกไปทันที
เหลือเพียงเฉินเหมยที่เข้าเวรอยู่ช่วยปูผ้าปูเตียงแพทย์ผืนใหม่บนเตียงตรวจเดี่ยวในห้องทำงาน ประคองเธอให้นอนลงแล้วเอ่ยถามขึ้น "สหาย เป็นอะไรหรือเปล่า"
ชู่โย่วฮวนผ่านพ้นช่วงที่เจ็บที่สุดมาสักพักแล้ว ตอนนี้ไม่ได้ปวดขนาดนั้น แต่ต่อหน้าคนอื่น เธอก็ยังทำท่าเหมือนจะร้องไห้ให้ได้เหมือนตอนเดินขึ้นมา เป็นการตอบคำถามโดยไม่ต้องเอ่ยปาก
"เธอเจ็บเอวน่ะ"
สวี่เฉินซินอธิบายสั้นๆ พอเห็นเฉินเหมยยังไม่รู้จักดูตาม้าตาเรือ ยืนเฝ้าอยู่ในห้องไม่ยอมไปไหน เขาก็ขมวดคิ้ว หันไปยื่นแฟ้มเอกสารที่ถือติดมือมาตลอดให้เธอ "เอาพวกนี้ไปให้หัวหน้าหลี่หน่อย"
"อ้อ ค่ะ" เฉินเหมยรับแฟ้มแล้วเดินออกไป พอพ้นประตูห้องทำงานก็ได้ยินเสียงปิดประตูตามหลัง ตัดขาดเสียงจากภายนอกทั้งหมด
พอเธอออกไป ในห้องทำงานก็เหลือเพียงชู่โย่วฮวนกับสวี่เฉินซินสองคน