เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 37 เทศกาลไหว้พระจันทร์ กับความคิดถึงที่แทบคลั่ง
เด็กสาวสวมชุดสีน้ำเงินครามธรรมดาตามแบบฉบับชนบท ทว่าใบหน้าสวยจัดจ้านกลับขับให้ชุดดูไม่ธรรมดาขึ้นมาทันที ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็ดูประณีตและมีสง่าราศีเกินกว่าใคร
ผิวพรรณขาวผ่องได้แม่มาเต็มๆ เนียนละเอียดราวกับคั้นน้ำออกมาได้ รูปร่างก็สมส่วน สูงโปร่ง อกเป็นอก เอวคอดสะโพกผาย มองปราดเดียวก็รู้ว่ามีโหงวเฮ้งดีมีวาสนา
ยามเลิกคิ้วแย้มยิ้มดูคล้ายดอกท้อบานสะพรั่งบนภูเขาในฤดูใบไม้ผลิ สวยหวานชวนมอง ยิ่งเข้าใกล้ก็ยิ่งได้กลิ่นหอมอ่อนๆ โชยมาจางๆ
ตั้งแต่หัวจรดเท้า หาที่ติไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว
ขนาดผู้หญิงด้วยกันเห็นแล้วยังอิจฉาจนก้าวขาไม่ออก นับประสาอะไรกับพวกผู้ชาย
ก่อนหน้านี้หม่าจวี๋ยังคิดว่าน้องสาวตัวเองเพ้อเจ้อเกินไป แต่พอมาเห็นกับตาในตอนนี้ก็รู้สึกว่ามีเหตุผลไม่น้อย โบราณว่าไว้ วีรบุรุษย่อมแพ้พ่ายให้ด่านสาวงาม
คิดได้ดังนั้น หม่าจวี๋จึงหมุนตัวเดินเข้าไปในห้อง หยิบถุงลูกท้อที่คอมมูนแจกให้สามีเนื่องในเทศกาลไหว้พระจันทร์ออกมา ในถุงมีทั้งหมดสิบลูก เดิมทีตั้งใจจะเก็บไว้กินวันเทศกาล แต่วันนี้ครอบครัวพี่สาวสามีแวะมาพอดี จึงหยิบออกมาล้างให้สะอาดแล้วแจกจ่ายให้ทุกคนกินด้วยกัน
"ฮวนฮวน มา กินลูกท้อสิ"
ชู่โย่วฮวนได้ยินดังนั้นดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที เธอรับมาอย่างไม่เกรงใจ ดวงตาดอกท้อโค้งหยีเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว "ขอบคุณค่ะน้าสะใภ้"