เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 42 ไปบ้านเขา เขาไม่มีทางยอมให้เธอตัดใจ
สายลมพัดผ่านยอดไม้ ใบไม้เสียดสีกันดังซ่าๆ ชู่โย่วฮวนยืนนิ่งอยู่กับที่ พยายามทำใจดีสู้เสือมองสวี่เฉินซินที่ก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว
“แพทย์สวี่ สองคนนี้แหละครับ” เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยนำทางมาถึงหน้าประตู
“คนรู้จักผมเองครับ เดี๋ยวผมพาเข้าไป” สวี่เฉินซินพยักหน้ารับ ใบหน้าหล่อเหลาเรียบเฉยไร้ความรู้สึก แพขนตายาวหนาหลุบลงเล็กน้อย บดบังอารมณ์ส่วนใหญ่ในดวงตา
ได้ยินดังนั้น เจ้าหน้าที่จึงยิ้มรับคำ รีบไขกุญแจเปิดประตูให้ชู่โย่วฮวนกับจ้าวชุนหรงเดินเข้าไป
“น้าครับ”
สวี่เฉินซินเอ่ยทักทายจ้าวชุนหรงอย่างมีมารยาทเป็นคนแรก จากนั้นค่อยหันมามองชู่โย่วฮวนที่ยืนอยู่ข้างๆ แววตาคู่คมกระเพื่อมไหวเล็กน้อยอย่างยากจะสังเกต เขานิ่งไปสองวินาทีก่อนขยับริมฝีปากบางเอ่ยเรียก “สหายชู่”
สายตาทั้งคู่ประสานกันในระยะใกล้ วินาทีนั้นเองชู่โย่วฮวนถึงเพิ่งสังเกตเห็นรอยคล้ำใต้ตาของเขา ในตาขาวก็มีเส้นเลือดฝอยแดงก่ำ ดูท่าช่วงนี้คงพักผ่อนไม่เพียงพอ
นี่เขาอดหลับอดนอนทำงานล่วงเวลาเหรอ